
Fillim Kategoritë Opinione Ekskluzive Galeria Arkivi Marketing Kontakt

Ky (s')është realiteti!

Shkruan: Muhamet Rexhaj Gjersa pija kafe me një mik, “makiato” desh më mbeti në fyt. Jo se pashë ndonjë bukuri të rrallë apo ndonjë fenomen çudibërës, por për shkak të bisedës që dëgjoja nga tavolina fqinje. Dy 'arsimtare', që arsimtare u thënçin, tregonin për notimin e nxënësve, (për notat e para që kanë qenë të obliguar t’i kryejnë) dhe sikur krenoheshin, duke bërë gara se kush më shumë e kishte mbushur ditarin me ‘nisha’. Kjo më nxiti më shumë të merresha me këtë problem tmerrues. E di se ky s'është rasti i vetëm, por këtu filloi shqetësimi im. Ky shqetësim imi s’do mend se ishte me vend, ngase arsimi në Kosovë vërtet është në një situatë jo fort të lakmueshme. Jo se e dëgjova atë bisedë të paskrupullt, porse realiteti flet vetë dhe se çdo koment veç sa do t’i zymtonte edhe më shumë tablotë reale që mund të shihen nëpër shkollat tona. Mjafton të shkosh në një shkollë fillore dhe të shohësh se si zhvillohet mësimi, vetëm kaq e hiq më shumë. Zor e ke ta dish nëse është pushimi i gjatë apo i shkurtër, nëse ka mësim apo protestë. Nxënësit varen nëpër dyer si 'xhunglasha', e arsimtarët kujdestarë sigurisht se janë duke e qitur ndonjë lojë shah. Të gjithë nxënësit duken të ngazëllyer dhe të bëjnë të mendosh se mos vallë kanë qenë të ngujuar ndokund. Ç'është e vërteta, ata s'janë 'fajtorë', ngase askush nuk ua prish tymin e duhanit. Thjesht, kanë dalë të çlirohen nga monotonia që u është shkaktuar, nga tortura e të 'pyeturit', nga arsimtari, që s'e luan vendin, por edhe nga ndonjë ‘ngrehje’ veshi. Arsimtari, pa pikë turpi, ulet në karrigen e tij dhe s'e ngre kryet lart pa rënë zilja. Bile, në shumë raste ndodh që nxënësit t'i tregojnë se ka rënë zilja, ngase nga zhurma as që dëgjohet. Çfarë marrie se, çfarë turpi se... Sot gjithkush është bërë arsimtar, e ka rrokur një ditar në dorë dhe, me ‘izë’ të partisë, ia ka mësyrë shkollës, aty ku e presin nxënësit edhe ashtu jo fort të interesuar. Në gjuhën e matematikës: i painteresuar (nxënësi) + i painteresuar (arsimtari) + i painteresuar (prindi) = mosinteresim (analfabetizëm). Dhe ec e lëvizi këto gjëra përpara. Nxënësi s'e di arsyen se përse vjen në shkollë, zgjohet në mëngjes, fut në çantë 2 a 3 fletore (të motrës a të vëllait, se të vetat Zoti e di se ku i ka) dhe ia mësyn shkollës, duke menduar rrugës se çfarë ‘fore’ t'i lëshojë arsimtarit, i cili, kuptohet, ia lejon një hapësirë të tillë. Nga ana tjetër, arsimtari (përjashtim këtu bëjnë arsimtarët të cilët e kanë dhënë dhe po e japin maksimumin, për çka i përgëzoj), nga shtrati, drejt e në shkollë, pa i çelur mirë sytë dhe për t'u 'argëtuar' çel ditarin dhe fillon t'i 'pyesë' nxënësit (shiko sa keq tingëllon apo jo, 't'i pyesë, t’i pyesë, në mënyrë që të mësojë diçka nga nxënësi). I rendit nja 15 veta, në mos më shumë, te tabela dhe loja fillon. Mjerë ai që do t'ia nisë i pari, pasi tek atëherë dihet nëse arsimtari është në 'formë' dhe nëse i ka notat të lira apo të shtrenjta, si në pazar. Shumë shpejt i vjen radha edhe të pesëmbëdhjetit dhe rezultati - 15 njësha. Loja nuk mbaron me kaq, pasi që arsimtarit i kanë mbetur edhe nja 5 minuta dhe fillon raundi i dytë edhe 15 të tjerët (kot e kanë s'shpëtojnë dot). Edhe kësaj radhe 15 njësha. Lum ai që i ka rastisur të jetë i sëmurë, se ka shpëtuar, vetëm përkohësisht. Ky është suksesi sa u përket notave të para, me gjasë edhe i gjysmëvjetorit të parë. Kështu mësohet tek ne, dhe dilni pastaj e thoni se nuk është kështu. Më besoni se më rrëqethet trupi, kur ndonjë i afërm imi, nxënës, më thotë se është 'pyetur' në filan lënde dhe arsimtari e ka vlerësuar me notë 1, sepse arsimtari nuk ka qenë në qejf, thuajse shkolla qenka institucion i qejfeve dhe i tekeve. Më sillet nëpër mend se çka ka mundur ta pyesë arsimtari atë nxënës të shkretë, i cili s'e ka përkrahjen dhe nuk nxitet nga askush të mësojë. Them askush, se arsimtari nuk e bën këtë, e ç’është më e rëndësishmja edhe prindi s'e bën një gjë të tillë. Bile, këta të fundit (përjashto një pjesë të vogël) as që janë të interesuar të dinë për fëmijët e tyre. Për ta mjafton të dinë se sa fëmijë i kanë, në mënyrë që në mbrëmje, kur ta mbyllin derën, të dinë në mos u ka ngelur ndonjë jashtë. Për t'ua bërë më të qartë këtë, do t'u tregoj një ndodhi të vogël. Para nja 4 vjetësh, kam punuar në një fshat në një shkollë fillore dhe ja se çka më ngjau. Nga fundi i vitit, erdhi një prind të interesohej për fëmijën e tij. Kërkonte të dinte suksesin dhe mungesat e fëmijës së tij, të cilit, për çudi, ia dinte emrin. Që t'i ndihmoja më lehtë kërkova të më thoshte se në cilën klasë ishte. Prindi i gjorë, lëre që s'e dinte paralelen, por as klasën. ''Më duket se është në të gjashtën, ose në të shtatën. Jo, jo, në të tetën është'', tha, duke kërkuar falje. S'ka gjë i thashë. ''Mirë që e keni vetëm një shkollë fillore në fshatin tuaj se përndryshe me zor do ta gjeje’’. Kjo ndodh edhe sot, jam shumë i sigurt për këtë. Dhe ja pse rezultatet janë të tmerrshme, pse nxënësit s’e kalojnë testin e paraparë. Prindi s'e di se në ç'klasë e ka fëmijën, arsimtari shkon në klasë dhe luan me nxënës 'nata-dita', nxënësi tërë ditën rri pranë kompjuterit. E ne, ne presim rezultate të larta, por s'i shohim gjëkundi. E as që do t'i shohim bile. Të paktën jo përderisa kemi mësimdhënës, të cilët janë të ‘aftë’ t’i vlerësojnë rreth 30 veta për një orë mësimore. Kot e ka ministri që mundohet ta vërë në binarë një sistem arsimi, të themi të rrënuar nga vetë ne. Nga ne të gjithë, po, po, pa asnjë mëdyshje, të gjithë jemi fajtorë, ose, në rastin më të keq, asnjëri. I takon Ministrisë së Arsimit, e cila edhe është kompetente, të merret me këtë punë. Ajo duhet ta zgjidhë këtë problem njëherë e përgjithmonë. 9 vjet pas luftës, thuajse i kemi të gjitha kushtet infrastrukturore për të zhvilluar arsim të denjë, por problemi është mosinteresimi. Në këto rrethana, MASHT-i do të duhej që urgjentisht ta kontrollonte nivelin e mësimdhënësve, të hulumtojë se nga i kanë ‘blerë’ ato diploma dhe pse jo disave t’u sugjerojë që ta lënë këtë ‘zanat’ dhe të merren me ndonjë zanat tjetër. Kështu më nuk shkon. Tash jemi shtet dhe është pika e turpit të na shohë bota se si shkollat tona prodhojnë analfabetë. Thjesht duhet të këndellemi dhe ta vëmë gishtin në kokë, t’i hapim sytë, të gjithë, i madh e i vogël. Koha nuk pret. Nëse s’e bëjmë tash këtë gjë, do të na gjykojnë gjeneratat që vijnë. Edhe në pikë të dëshpërimit, pa dyshim që më bie ndërmend për disa mësimdhënës dhe nxënës entuziastë e idealistë, që mundohen ta ngrenë shkallën e edukimit sa më lart. Sa keq që ne, me këtë realitet, po ua vështirësojmë jetën këtyre njerëzve. “Prindër, nxënës, arsimtarë, ndryshoni, ky (s’)është realiteti ynë!”, do të thërrisja si një idealist! Por... (Autori është i diplomuar në Degën e Gjuhës Shqipe dhe ndjek studimet postdiplomike po në këtë degë)

Më shumë Opinione

Zhvilluar nga VEVI Networks