
Fillim Kategoritë Opinione Ekskluzive Galeria Arkivi Marketing Kontakt

Yryshi i Beogradit dhe bujaria e Prishtinës

Shkruan: Xhavit Beqiri

Kështu si ka nisur të tregohet bujare ndaj kërkesave serbe, Qeveria e Kosovës kushedi ku mund të ndalet me dhuratat e saj. Fundja, a nuk i ka proklamuar vetë kjo qeveri “zgjidhjet kreative”, të cilat shkojnë larg Pakos Ahtisari, e rrjedhimisht edhe larg Kushtetutës së Republikës së Kosovës

I. Mafiozi i vogël dhe babai “i urtë”

Policia shtetërore serbe e Daçiqit rrëmbeu dy pjesëtarë të Policisë së Kosovës sipas një skenari tipik mafioz, të cilit do t’ia kishin zili edhe kapot më të regjur të krimit të organizuar në botë. Fill pas këtij akti të shëmtuar, i biri shpirtëror i Sllobodan Milosheviqit, Ivica Daçiq, doli me krekosje para kamerave për të treguar me krenari “heroizmin e speciallcave” të tij.
Fotografitë që ai mbante në dorë, në të cilat shiheshin të shtrirë përtokë dy policët e Kosovës, të kujtonin kohën kur politikanët serbë në ish-Jugosllavi paraqitnin me pompozitet “dokumente” për komplotet kundër federatës dhe “vëllazërim-bashkimit”, me të cilat ata krijonin alibi për t’iu ndërsyer të gjithë atyre që nuk i kishin për zemër, me një fjalë të gjithë joserbëve, e para së gjithash - shqiptarëve.
Profili i nomenklaturës që sot e përbën elitën politike të Beogradit nuk ka ndryshuar aspak. Me ndonjë përjashtim të rrallë, ndaj shqiptarëve të Kosovës atje ende dominon diskursi politik i kohës së Milosheviqit. Ç’është e vërteta, skenës politike në Serbi sot i mungon formati i radikalit Vojisllav Sheshel, i cili në vitet ’90 të shekullit të kaluar hapur bënte thirrje për t’i hedhur shqiptarët në Adriatik, por as këta “të moderuarit” nuk kanë shënuar ndonjë përparim në raport më fqinjët e tyre të parë - shqiptarët e Kosovës.
Kopje e zbehtë e Sllobës, ministri aktual i Punëve të Brendshme i Serbisë, Daçiq, mbase ka menduar se spektakli mediatik që do ta pasonte “arrestimin” e policëve të Kosovës mund t‘ua siguronte ndonjë votë më tepër socialistëve. Në vendin e tij, në Serbi, Daçiqi edhe mund të ketë fituar ndonjë poen politik, sepse në opinionin e atjeshëm, me gjasë, edhe shumë kohë do të ketë mjaft përkrahës të mendësisë politike, e cila shkaktoi gjithë ato tragjedi në këtë pjesë të Evropës Juglindore.
Kjo çështje, fundja, është hesap i brendshëm serb. Nëse ata vërtet duan që ende të kenë liderë të tillë si soji i Daçiqit, e paçin veten në qafë. Prishtinës zyrtare dhe bashkësisë ndërkombëtare, sidomos Brukselit, që po “i lehtëson” bisedimet Prishtinë-Beograd, do të duhej t’u interesonte më shumë ky fakt: a e kreu këtë akt banditësh Daçiqi me dijen dhe bekimin e partnerit të tij qeveritar, presidentit Boris Tadiq, apo e bëri gjithë këtë rrëmujë kryemëvete, thjesht për të treguar se edhe ai është njëfarë bosi, të cilit Prishtina dhe qytetarët e Kosovës duhet t’ia kenë frikën?!
Tadiqi (tanimë i dorëhequr), meqenëse askush s’e dëgjoi ende të shprehte mospajtim ndaj këtij akti qyqar të partnerit të tij, duket se e ka miratuar rrëmbimin e policëve të Kosovës, mbase për ta përdorur më vonë këtë akt, në procesin e pritshëm të bisedimeve të reja politike Prishtinë-Beograd, si argument se Prishtina zyrtare po e cenon sigurinë e rajonit duke e shkelur vijën administrative, siç kanë dëshirë ata ta quajnë kufirin në mes Serbisë dhe Kosovës.
Me lojën e heshtjes së tanipërtanishme, Tadiqi fiton dyfish: Daçiqin e vogël e nxjerr si një palaço-politikan, që ka dëshirë herë pas here të luajë çunin e fortë (e axhami), ndërsa vetveten e prezanton (sërish) si një babaxhan, që vepron me urtësi; unë jam babai, i urti, kurse ai është fëmija plangprishës, të cilit s’bën t’i lihet asgjë në dorë!

II. Tagri i fusnotës

Por, ku e ka motivin yryshi i Daçiqit? A është mërdhezur ai nga vala e fushatës së brendshme zgjedhore në Serbi, apo rrëmbimin e policëve të Kosovës e bëri për ta përmbushur betimin për “reciprocitet” ndaj arrestimit të disa pjesëtarëve (xhandarëve) të Ministrisë së Punëve të Brendshme të Serbisë, të cilët shëtisin në Republikën e Kosovës si në bahçe të babës?!
Edhe njëri, edhe tjetri motiv mund ta kenë nxitur Daçiqin drejt aventurave si kjo e poshtërimit të policëve të Kosovës. Madje, atë, ashtu si me pahir, mund ta ketë ndërsyer vetë presidenti Tadiq që t’i mbushë mend shqiptarët. Mirëpo, të gjitha këto sa u thanë nuk e prekin thelbin e çështjes. Krejt këto veprime janë një pikë uji në det, në krahasim me synimet e tjera që ka Beogradi zyrtar, e të cilat janë shumëfish më të dëmshme për Kosovën se këto aktet “e pamenduara” të ministrit Daçiq.
Pa i zgjedhur mjetet dhe metodat, Serbia dëshiron që ta minojë me çdo kusht Republikën e Kosovës dhe funksionalitetin e saj. Më e pakta që ajo do është një “autonomi e gjerë” për serbët e veriut të Kosovës. Për jetësimin e këtij synimi tashmë ajo është trimëruar shumë, sepse zemërgjerësia e Prishtinës zyrtare ia ka shtuar apetitet. Askush në Serbi nuk ka imagjinuar dot se Prishtina zyrtare do ta lejojë aq lehtë cenimin e emërtimit Republika e Kosovës, duke hequr dorë pa fije ngurrimi nga emërtimi kushtetues në favor të një fusnote, e cila nuk “e paragjykon” statusin (pikërisht ashtu siç këmbëngulte Beogradi).
Madje, lehtësia e pranimit të fusnotës nga Prishtina zyrtare i befasoi edhe miqtë e Kosovës, të cilët sugjeruan hapur se nuk kanë mundur ta kundërshtonin fusnotën, meqë Prishtina e pranoi atë krahëhapur.
Tani që po flitet pa dorëza për procesin e ri të bisedimeve politike Prishtinë-Beograd, ekskluzivisht për veriun e vendit, opozita, shoqëria civile, mediet dhe të gjithë ata që ia duan të mirën Republikës së Kosovës, duhet ta detyrojnë Qeverinë e Kosovës të mos jetë kaq zemërgjerë si deri më sot, sepse, ruana Zot, kjo qeveri mund ta befasojë palën serbe me ndonjë ofertë të levërdishme, të cilën as Beogradi, as serbët e veriut s’mund ta paramendojnë.
Kështu si ka nisur të tregohet bujare ndaj kërkesave serbe, Qeveria e Kosovës kushedi ku mund të ndalet me dhuratat e saj. Fundja, a nuk i ka proklamuar vetë kjo qeveri “zgjidhjet kreative”, të cilat shkojnë larg Pakos Ahtisari, e rrjedhimisht edhe larg Kushtetutës së Republikës së Kosovës.
“Kreativiteti” i Prishtinës me fusnotën, fatkeqësisht, duket se do t’i hapë portat për “zgjidhje” të reja, prej të cilave Kosova nuk do të ketë asnjë dobi. Përkundrazi, do të ketë një mal pasojash!
Pallavrave për “presionin ndërkombëtar” nuk u beson më askush, sepse asnjë vend, aq më pak ndonjë vend mik, nuk të thotë të heqësh dorë nga vetvetja! Prishtina zyrtare/Qeveria e Kosovës (se Parlamentin dhe presidenten s’po i pyet kush!) nuk ka pasur asnjë presion për fusnotën, por është kurthuar keq në rrjetën e veprimeve të veta të pamenduara

Më shumë Opinione

Mundësuar nga VEVI Networks